ای غایب از نظر که شدی همنشین دل
می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست
می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر
در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب
جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت
با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

به به

سلام
بیا تا قدر یک دیگر بدانیم
که تا ناگه ز یک دیگر نمانیم
فسون قل اعوذ و قل هو الله
چرا در عشق همدیگر نخوانیم

خوش خرامان می‌روی ای جان جان بی‌من مرو
ای حیات دوستان در بوستان بی‌من مرو

سلام

حاصل خودشناسی جز آرام گرفتن بر دل خویش نیست

من در سر زلف تو بدیدم دل خویش
پس با دل خویش عشقبازی کردم

همه فانی و خوان وحدت تو
مدامست و مدامست و مدامست

هیچ جایی برای رفتن و هیچ مقصدی برای رسیدن نیست،
یار عیان است و حاضر،
گر تو پرده براندازی!

خیال روی تو در هر طریق همره ماست
نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست
به رغم مدعیانی که منع عشق کنند
جمال چهره تو حجت موجه ماست

هرکس به تماشایی رفتند به صحرایی
ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی