همینطور است همینطور است همینطور است...
چند بار خواندم و نوشیدم. مرسی.

آقای پانویس من به شما افتخار میکنم!

خيال روي تو در هر طريق همره ماست
نسيم موي تو پيوند جان اگه ماست
به رغم مدعياني كه منع عشق كنند
جمال چهره تو حجت موجه ماست

افتخر یفتخر افتخار====>مفتـــِ خر

پانويس جان ما هم به شما افتخار مي كنيم كه چنين سخنان بامعنايي را براي ما بازگو مي كنيد.. همچنين به مولانا افتخار مي كنيم كه مريدان بزرگي مانند شما دارند !
همچنين به خودمان افتخار مي كنيم كه استاد بزرگ و گرانقدري مثل شما داريم و كلا ما اينقدر آدمهاي بافرهنگي هستيم كه جلسات پرمعنا و پرمغز شما رو گوش مي دهيم و تازه پزش هم به ديگران مي دهيم .

به نظر من،
برتر بود، افتخار آلودتر بودن، خوب بودن؛
یعنی کمک کننده تر بودن، با محبت‌تر بودن.
خود را در سطحی دیدن که دست‌گیر تر بودن.
نه محبت بین تر.
در نتیجه،
مخالف نیستم با افتخارآمیز بودن، بلکه دوست دارم تعریف برتر و بهتر و بالاتر و بزرگ تر را در ذهن مان اصلاح کنیم.
بزرگی به میزان محبت کردن است. نه محبت دیدن.
-

الهاکم التکاثر - تفاخر به بيشترداشتن، شما را غافل داشت.
حتی زرتم المقابر - تا كارتان [و پايتان‌] به گورستان رسيد.
کلا سوف تعلمون - نه چنين است، زودا كه بدانيد.
ثم کلا سوف تعلمون  - باز هم نه چنين است، زودا كه بدانيد.

ما همه شیران ولی شیر علم!
حمله مان از باد باشد دم بدم

سلام
به تصاویر و متعلقات ذهنی  افتخار کردن هم یکی از جان کندن های هویت فکری برای استمرار "خود" ،برای کسب رضایت درونی و حس زنده بودن است بیچاره بچه های معصوم که حتی در بازیها و شیطنت هایشان نیز باید مایه افتخار پدرمادرشان باشند. یکدله نباشند

همه بودم اندر پی افتخار /  ندانستم اینها نیاید بکار!

انصافا نکته دقیق و مهمی بود. واقعا از این "افتخار کردن" ها و "باعث افتخار بودن"ها حال آدم نه تنها گرفته می شود که بهم هم می خورد!
وقتی کسی به من می گوید که بهت افتخار می کنم, حس می کنم ابزار, یا نه, عمله ی او شده ام.
پانویس جان نکاتی را که می گویی بسیار ظریف و تامل برانگیز است. تو باعث افتخار مایی دوست خوبم!

پ.ن. : تازه من آدم هایی را می شناسم که دائم "فخر" هم می فروشند. اونم فخر چه چیزایی رو!

---
لکن فخر کردن جایز نیست، اما فخرفروشی آنهم از آن نوع خاص جایز است. بل مستحب مؤکد!

با سلام و عرض ادب و احترام
مرتضی میگه:

حالا که پانویس باعث مباهات ما همه شده است بیایید تا به افتخارش(بله به افتخارش)دست بزنیم.

همین!!!

---
فقط دست؟!

با سلام
اصولا "من" وقتی به چیزی افتخار میکند که از آن تعلقی ساخته و بوسیله اش بتواند منیت خود را تغذیه کند. با افتخار به این و آن و این چیز و آن چیز در واقع هویت سازی میکنیم.هویتی را که از پس هزاران فکر ساخته ایم را نیرو می بخشیم و حیات.داشته هایمان را به رخ هم میکشیم که در مسابقه منیت و هویت بگوئیم "من" بنده از "من" جنابعالی برتر است!
از موقعیت های اجتماعی تا همسر و فرزند و دانش . و این روزها هم که بازار  وطن پرستی و  و ملیت من بسیار داغ است!!
اگر دقت کنیم می بینیم که عامل اصلی این "افتخارها" خشم است. اگر بنده در دل خشمی نسبت به تو نداشته باشم چه لزومی دارد که به داشته هایم افتخار کنم؟ پس در درجه اول خشم است که باعث می شود برای تحقیر تو، به داشته خود مباهات بورزم!
اینهمه جنگ و جدل و خونخواریها از همین افتخارات است!
وطن من، مذهب من، ثروت من و....

هر ندائی که تورا حرص آورد
بانگ گرگی دان که او مردم درد!

در همون لحظه که مغرورانه داری افتخار میکنی به هوش باش که این افتخاره که داره تو  رو م.....

بعد از گذشت عمری معلوم نگشت ما را
ما افتخار کردیم یا افتخار ما را !

دل که او بستهء غم و خندیدنست
تو مگو کو لایق آن دیدنست
آنک او بستهء غم و خنده بود
او بدین دو عاریت زنده بود
باغ سبز عشق کو بی منتهاست
جز غم و شادی درو بس میوه‌ هاست
عاشقی زین هر دو حالت برترست
بی بهار و بی خزان سبز و ترست

بسیار مطلب زیبا و عمیقی بود
ممنون