هر ستم از چشمت آيد عذر مي‌خواهد لبت     
تلخي بادام را شكّر تلافي مي‌كند

صائب تبريزي

آقا یکی دیگه:

از پی هر بوسه اش یک نیشگون از ما گرفت
هم عسل خوردیم و هم زنبور ما را نیش زد

آقا اجازه یکی دیگه:

دزدی بوسه عجب دزدی پر منفعتی است
که اگر باز ستانند دو چندان گردد

نیست در این گفته من سوسه ای
گر تو به من قرض دهی بوسه ای
   بوسه ای دیگر سر آن مینهم
لحظه دیگر به تو پس میدهم !

این یکی هم از خودم

خوشا زیر درخت اُکالیپتوس
زنم بر گونه و لبهای او بوس

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم
دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

عاشق ار بر رخ معشوق نگاهی بکند،
نه چنان است گمانم که گناهی بکند.

من به عاشق، نه همین رخصت دیدار دهم،
بوسه را نیز دهم اذن که گاهی بکند!

آقا اجازه
دوباره از خودم

یک دو بوسی قرض، ده گاه وصول
بهره اش را هم دو چندان می دهم

همین!!!

نازکم چون قرض گیرد بوسه ای
بهره اش را ده برابر می دهد!

* فله عشر امثالها

اين سخن پایان ندارد آن عرب
ماند از الطاف آن شه در عجب
خواست دیوانه شدن عقلش رمید
دست عقل مصطفی بازش کشید

پانویس جان خدا خیرت بده بحث بوسه ی لبه چرا دست لاک زده گذاشتی؟ یه لب ماتیک زده میزدی هم به شعره میخورد هم ملت صفا میکردن هم روح حافظ خدابیامرز شاد می شد.