مرسی

سلام آقای پانویس عزیز. چرا برای این شعر

می‌نماید که سر عربده دارد چشمت
مست خوابش نبرد تا نکند آزاری!

تصویر چشم به خواب رفته گذاشتید؟؟ بجای چشم مست؟؟


---
لابد آزارش را کرده که خوابیده.

سخت است آینه بودن و به عدم رسیدن...
ممنون

سلام

عالی بود، دستتان دردنکند

چقدر زبان مولانا شیواست! واضح و شفاف!

با تشکر از پاسخ شما و وقتی که گذاشتید.
با توجه به توضیح شما، مصراع « به دیده، دیده را هرگز که دیده است»، هیچ ربطی به تمثیلی که در ابیات آورده شده (تمثیل آیینه و شخص) ندارد، و این بیت را بدون آوردن تمثیل هم می توان گفت. از اونجایی که عالم عرفان، عالم بی نظمی است و عرفا برای گفتن شعر، خیلی فکر نمی کنند، این موضوع هم هیچ اشکالی ندارد.
قافیه اندیشم و دلدار من * گویدم مندیش جز دیدار من     "مثنوی"
و شیخ محمود گلشن راز را بی فکر و بی تکرار گفته:
به یک لحظه میان جمع بسیار * بگفتم جمله را بی فکر و تکرار "گلشن راز"
به عون و فضل و توفیق خداوند * بگفتم جمله را در ساعتی چند    "گلشن راز"
ولی من حس می کردم و می کنم که مصراع فوق، با توجه به تمثیل و ابیات قبلی خود، آورده شده و شیخ محمود، قبلا در مورد این تشبیه فکر کرده. ولی نمیدونم ...........

درباره فکر نکردن در ذات خداوند و نزدیکی حقیقت و انسان، شیخ محمود میگه:
« بود در ذات حق اندیشه باطل*محال محض دان تحصیل حاصل "گلشن راز"
عرفا گویند، تحصیل کردن چیزی که حاصل است، محال است.
چو مبصر با بصر نزدیک گردد * بصر ز ادراک آن تاریک گردد
سیاهی گر بدانی نور ذات است * به تاریکی درون آب حیات است
سیه جز قابض نور بصر نیست * نظر بگذار کین جای نظر نیست
چه نسبت خاک را با عالم پاک * که ادراک است عجز از درک ادراک "گلشن راز"
شرح کامل و مفصل تر موضوع، در پاسخ شیخ به سوال ذیل آمده است
« کدامین فکر ما را شرط راه است * چرا گه طاعت و گاهی گناه است»

سلام

صورت هر آدمی چون کاسه ایست
چشم از معنی او حساسه ایست

Salam Maisam jaan,
In emaile reza :
mr_etoile@yahoo.com