پیش چشم
پیش چشم
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
عشقهایی کز پی رنگی بود
عشقهایی کز پی رنگی بود
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
دیده سبب سوراخ کن - قسمت دوم - منصور بنانی
دیده سبب سوراخ کن - قسمت دوم - منصور بنانی
پرسش این بود که چرا تغییر از اخلاق و حال بد به اخلاق و حال خوب و خوش چنین دشوار می نماید و آدمی کمتر در آن موفق بوده است؟ حتی اراده هم برای این تغییر کافی نیست و مغرور شدن به اینکه هر وقت اراده کنم می توانم تغییر کنم؛ هم حتی مزید بر علت می شود و آدمی را در حال بد بیشتر غرق می کند!
علل و اسبابی که در چنبره آنها گرفتار شده ایم را می توان در دو گروه خلاصه نمود:
علل و اسباب فیزیولوژیک
مغزآدمی از دو بخش مغز حیوانی و انسانی تشکیل شده است که شاید در قسمتهای بعدی بیشتر به آن پرداخته شود. اما به اختصار مغز حیوانی مسؤول حفظ بقا و حفظ نسل بشر است. "مغز زیرین" مسؤول بروز احساسات خشم و ترس و مکانیزم جنگ یا گریز است. اصل اساسی حاکم بر این مغز این است که هر چه به حفظ و تثبیت بقا و تکثیر نسل منجر شود، معمولاً خوشایند است و لذت بخش و به شدت برای انسان و حیوان جاذبه دارد. خوردن، خوابیدن و تولید مثل از لذت بخش ترین لحظات عمر آدم و حیوان است. هر چه هم برخلاف اینهاست؛ نظیر گرسنگی، کم خوابی و دوری از یار، معمولاً نا خوشایند بوده و درد آور است و خشم و نارضایتی را بر می انگیزاند. شاید اصلی ترین قانون حاکم بر مغز حیوانی همین است: "جذب شدن به لذتها و دوری و نارضایتی از عوامل ناخوشایند و رنج آور". بنابراین نیازهای پر قدرت فیزیولوژیک شاید به عنوان یکی از علل اسارت آدمی مطرح هستند.
اما مغز انسانی یا ناحیه قشر مخ، وظیفه اش کنترل و هدایت مغز حیوانی است، تا پاسخ به نیاز های غریزی، بدون کمترین آسیب به خود یا دیگران همراه باشد و طوری این نیازهای غریزی مهار و هدایت شوند که نیاز انسانی عشق یا همان احساس یا نیاز ماورایی "یکی بودن با همه" و محو "منیت" هم بر آورده گردد. در واقع این قسمت از مغز انسان وظیفه اش تغییر و تحول معنوی و ایجاد "حال خوب" است.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
مشاهده
مشاهده
روزی روزگاری یک فرانسوی، یک آمریکایی، یک آلمانی و یک ایرانی در کافهای نشسته بودند و صحبتشان گل انداخته بود به اینکه علم و صنعت کشور هر کدام تا چه حد پیشرفته است.
فرانسوی گفت: "ما هواپیمایی داریم که تا ارتفاع بیست هزار پا بالا میرود. (هر "پا" یا همان "فوت" حدود سی سانتیمتر است.)
آمریکایی گفت: "ما هواپیمایی داریم که سی هزار پا بالا میرود."
آلمانی گفت: "ما هواپیماهایی داریم که چهل هزار پا بالا میروند."
نوبت به ایرانی رسید. بادی به غبغب انداخت و گفت: "قربون خودمون که یک شب جمعه داریم که باهاش میلیون میلیون پا بالا میرود!"
حالا هی بیا پز بده که فلان فیلسوف آلمانی شق القمر کرده و فلان موضوع را تا کجا بررسی کرده. فلان عارف هندی (یا هر کجایی) چه کرامتها دارد. فلان شیخ چهها میبیند و الی آخر.
منتظری بخوانی "ما یک مولانا داریم که ..."؟! مولانا کیست؟ ما انسانها خودمان را داریم. هر انسانی خودش را دارد. موجودی شگفتانگیز برای تماشا کردن و نگریستن به احوالش. نگاهی بدون ملامت و نکوهش و بدون تأیید و قبول.
کاش انسان بداند با نگاه، با مشاهدهٔ بیواسطه و بدون رد و قبول خودش چقدر اوج میگیرد!
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
پادکست اسکرینسیور
پادکست اسکرینسیور
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
چون تو بیایی - خلاصهنویسی جلسه چهل و سوم شرح مثنوی
چون تو بیایی - خلاصهنویسی جلسه چهل و سوم شرح مثنوی
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
تا بحر نور - خلاصهنویسی داستان "سه ماهی و آبگیر" از مثنوی معنوی مولانا
تا بحر نور - خلاصهنویسی داستان "سه ماهی و آبگیر" از مثنوی معنوی مولانا
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
لافیان
لافیان
میگویند شخصی را در شهر کتک مفصلی زدند و او پا به فرار گذاشت و رفت کیلومترها دورتر به شهر خودش، به محلهاش، داخل منزلش، در را قفل کرد و رفت بالای پشتبام منزل و رو کرد به طرف شهری که در آن کتک خورده بود و داد و فریاد و فحش و نفسکش طلبیدن که "پدرتان را درمیآورم. میکشمتان و ...".
همسر او از پایین، داخل حیات، صدایش میزد که: "بیا پایین مرد. خون به پا نکن."!
حالا حکایت این کسانیست که مطالب عرفانی را یاد گرفتهاند و راههای شناخت نفس و بازیها و حیلهگریهای او را میدانند اما عملاً هیچوقت جرأت تجربهٔ هیچ، تجربهٔ سکوت را ندارند.
کسانی که پای صحبت چنین افرادی مینشینند مسحور هولدوم بولدوم و هارت و پورتشان میشوند و بندگان خدا خبر ندارند که چقدر اینها از درون خالی و پوچند. چقدر حقهباز و ریاکارند.
لب که باز میکنند بوی گند فیلم و نمایش، بوی تعفن "من" از وجودشان بیرون میریزد. مولانا و حافظ میخوانند، معنی و مفهوم فلسفی اشعار را خوب حفظند و میدانند اما جانشان با آن معانی ابدا همخوانی ندارد. روح و روانشان چیز دیگری میگوید و زبانشان حدیثی دیگر. درست مانند کسی که شعری میخواند و هیچ از آن نمیفهمد و تازه احساسات غلیظی هم بروز میدهد!
از همهشان هم حقهبازتز، چاخانتر، ریاکارتر و شارلاتانتر همین پانویس.
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
اعتیاد - محمدجعفر مصفا
اعتیاد - محمدجعفر مصفا
+ نوشته شده در جمعه بیستم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
پادکست نامیرایی و عشق
پادکست نامیرایی و عشق
+ نوشته شده در جمعه بیستم مرداد ۱۳۹۱ ساعت توسط Panevis
|
