یادداشت‌‌ها و گزیده‌ها

   بچه که بودم (البته منظورم بچه‌تر است!)، روزی یکی از این چشم‌زخم‌های زیبا که در خانهٔ پدربزرگ بود را دیدم. در دستم گرفتم و به مادربزرگ نشان دادم و پرسیدم: "ننه، این برای چیه؟" (همین چشم‌زخمها که به عنوان حرز و تعویذ برای "دفع بلا" "استفاده" می‌کنند.) ننه(ما به مادربزرگمان می‌گوییم "ننه"، "ننه حاجی"، چون به مکه هم رفته است) نگاهی به دستهای کوچک کودک انداخت و گفت: "قربون اون انگشتهای کشیده و دستهای کوچولوت برم من، دستهای تو خودشون دفع بلا می‌کنند، عزیز دلم. احتیاجی به حرز و تعویذ نداریم." و دستهایم را بوسید.

   دیشب به مناسبتی و به "اتفاق"، این بیت حافظ را دیدم و یاد آن روز افتادم:

   ای دوست دست حافظ تعویذ چشم‌زخم است
   یارب ببینم آن را در گردنت حمایل

   ظاهراً هنوز آن کرامت کودکی در دست و بازویم هست!