یادداشت‌‌ها و گزیده‌ها

"سرکوفت زدن به خود" در چه زمان هایی اتفاق می افتد؟

"ملامت خود" اگر فقط در یک مقاطعی به آرامی نجوا کند، انگار اصلاً حضور ندارد! و واقعی نیست. به همین دلیل تاکتیک اصلی "ملامت خود" این است که برای واقعی جلوه کردن همیشه در حال نق زدن است اما به شکل ملامتگرهای توهمی مختلف و در قالب بهانه های متفاوت. در برخی مواقع هم مثل بروز اشتباه؛ انگار "مجوز کامل" گرفته است! و با قدرت بیشتری صدایش را بلند می کند و بر سر ما، سرکوفت می زند! دیده ایم که برخی آدمها با کسب این مجوزهای خیالی از اشتباه خود یا دیگران، حتی مرتکب قتل یا خودکشی می شوند!

حال تصور کن که اگر مثلا به مدت یک ساعت "ملامت خود" تعطیل شود (صد البته بدون پناه بردن به مواد مخدر و سایر مسکرات مضرو "به به" و تأیید چند آدم دیگر)، به غریبه توهمی، اجازه اظهار نظر ندهی یا اگر نظری داد مشاهده اش کنی و با آن یکی نشوی و جدی اش نگیری. خودت را از عمق وجود ملامت نکنی و آنطور که هستی خودت را بپذیری و دوست داشته باشی؛ چنان شادی و شوری وجودت را می گیرد که حاضر نیستی به شکنجه گاه ملامت خود باز گردی و بازی منیت هم مختل و تعطیل خواهد شد.

1-    بروز اشتباه