ما را از کودکی در خط "بزرگی" کوک کردهاند و در مسیر "شخصیت" قرار دادهاند و بحرکت واداشته اند. بنابراین ما اکنون جز به بزرگی به چیز دیگری نمیاندیشیم. و اگر بیندیشیم، میخواهیم آنرا نیز بخدمت بزرگی درآوریم. ما افسونشدهٔ جلال و بزرگی هستیم و بنابراین از مسائل اساسی زندگی بیخبریم.
برگرفته از کتاب «انسان در اسارت فکر»
و روشهای جلب توجه بسیار بسیار متنوع هم هست. از بیتوجهی عمدی و زیرکانه برای تیز کردن آتش طرف گرفته تا تحریک حس حسادت او با انواع بازیها و وانمود دوستی با دیگران، و نیز حقهها و ترفندهای بسیار دیگر که این روزها در روابط بسیار شایع است.
اما کسی که از درون پر است و احساس نیاز به دوست داشته شدن نمیکند، هیچگاه دست به ترفند هم نمیشود تا بخواهد توجه و ابراز محبت دیگری را دریافت کند. حتی فکرش هم بذهنش خطور نمیکند.
اگر رابطهای به سمتی برود که احساس نیاز عاطفی در آن مطرح شود، فرد نیازکننده(نیازمند) بلحاظ درونی مشکلی دارد. و این مشکل درون اوست که بعد از وصل، یعنی ازدواج یا حتی در همان رابطهشان، نیز بطور جدی مسئلهساز خواهد بود، هم برای او و هم برای بقای رابطهشان. (ممکن است هر دو نیز نیاز کنند که در اینصورت قوز بالای قوز است.) روشن است که منظور، ابراز نیاز زبانی نیست. بلکه احساس درونی فرد است. احساس نیازمندی عاطفی، در درون من.
در عین حال، اظهار دوستداشتن بسیار هم زیباست. حتی یک طرفهاش. یعنی هر یک از دو طرف مثل آفتاب تابنده باشند، نه اینکه مثل گداها مفلوک عاطفی یکدیگر.
در صورتیکه در ابراز عشق و دوشت داشتن، نیاز مطرح نباشد یعنی فرد ابرازکننده، دروناً احساس نیاز نکند، مثلاً «اگر تو نباشی میمیرم» و اینگونه افکار، نشاندادن مهر و محبت یکی از جلوههای خودبخودی، طبیعی و بسیار زیبای زندگیست.
هش دار!
«رهایی باید از درون باشد»(!) جملهٔ معروفیست که در فضاهای عرفانی و درونگرایانه به شکلهای متنوع گفته میشود. اما وجه شبه این طنز تصویری فقط نکتهٔ «از درون» بودن رهایی نیست.
سه وجه دیگر تشابه بنظر میرسد:
۱. «من»، یا همان شخصیتی که من انسان برای خودم ساختهام، نه تنها درون من است(!)، بلکه چنان گرفتارش هستم که زندگی را بر من تنگ کردهاست(!). انسانی که تنگش گرفته باشد را چه به دیدار زندگی؟ چه به احساس فراغبالی روحی؟
۲. از ترس آبرو جرأت رها کردنش را ندارم! نگرانی از اینکه «اونوقت دیگران راجع به من چی فکر میکنند؟»!
۳. بماند که چه جلوهگری، سر و صدا و چه بوی تعفنی نیز در روابطم با دیگر همنوعانم و تمام وجوه زندگیام راه انداخته است!
