گوهري از بحر معنوي(2) - منصور بنانی
چشم ظاهر و چشم باطن
كوري كوران ز رحمت دور نيست
كوري حرص است، كان معذور نيست
"دفتر 4 مثنوي معنوي بيت 1706"
كسي كه چشم ظاهرش كور است، از رحمت خداوند بي بهره نمي ماند. اما آن كسي كه چشم مشاهده گر درونش بر اثر غرض ورزي و حرص و طمع كور شده باشد، عذرش پذيرفته نيست و بايستي نسبت به مشاهده گري بدون غرض زندگي اقدام نمايد.
حرص؛ خواستن چيزي است كه در حال حاضر وجود ندارد و به عبارت ديگر نپذيرفتن واقعيت موجود است. چنين حرصي ما را نسبت به واقعيت موجود نا بينا مي كند. اما مشاهده گري درست؛ آگاهي از واقعيت لحظه به لحظه زمان حال، همراه با پذيرش واقعيت موجود است. هر چه حرص كمتر باشد، پذيرش بيشتر مي شود و پذيرش بيشتر به آگاهي و بينايي بيشتر مجال و فرصت خواهد داد.
در اينجا مثالي مي زنم ولي شما هم مي توانيد با مثالهاي ديگر ارتباط پذيرش و بينايي و يا به عبارت ديگر حرص و كوري را بهتر درك نماييد.
به عنوان نمونه واقعيت حسادت را كه ممكن است متعاقب برتري ديگران در زمينه خاصي بروز نمايد، در نظر بگيريد:
هر گونه حرص براي ميدان دادن به حسادت يا حتي حرص براي نداشتن حسادت يا خشم نسبت به خودم بابت حسادت، بيشتر باشد؛ حسادت قوي تر و موذيانه تر به حيات خود ادامه مي دهد. زيرا در هر دو حالت "سركوب" يا "غرق شدن" كوركورانه در حسادت، موجب تقويت آن و اسارت بيشتر ما مي شود.
تنها مشاهده ي بدون غرض به ما قدرت تسلط واقعي بر حسادت و ...را مي دهد.
هر وقت حسادت بروز كرد بدون خشم يا حرص يا نا آگاهي يا چسبندگي و يكي تصور كردن خود با آن، با چشم دل فقط بگويم: "آه ذهن هم اكنون در حالت حسادت است" و همراه آن دم و بازدم خودم را حس كنم.... وضعيت داغ شدن يا سرد شدن پوست بدنم يا ضربان قلبم و.. را حس كنم يا افكاري كه همراه آن مي آيند را مشاهده نمايم ....
اگر قدرت پذيرش حسادت را در خودم داشته باشم و بتوانم بدون "خشم و ملامت خود" يا بدون "حرص براي ارضاي حسادت در گفتار يا رفتار" يا حتي بدون "حرص براي حالت نبودن حسادت" ؛ فقط آن را بپذيرم؛ آنگاه آگاهي ام عميق تر مي شود و واقعيت حسادت آنچنان كه هست خودش را بهتر نشان مي دهد.
و سرانجام در حالت آگاهي عميق و وراي فكر، و مشاهده خالص و بدون قضاوت و بدون فكر حسادت؛ معجزه اي رخ مي دهد: بينايي و پذيرش كامل و "كيمياگري تبديل انرژي حسادت به انرژي عشق و محبت"
